죽을 죄

Ölüm tanrısının şeytanın egemenliği altındaki dünyada, insanlar ölümü doğal bir olay olarak tanımlar ve istediklerini yaparak, yemek istediklerini yiyerek, eğlenmek istediklerini eğlenerek yaşarken ölümü kayıtsızca kabul etmelerini söylerler. Birine inanılırsa, öldükten sonra ruhun kurtulup cennete/nirvanaya gideceğini doğal bir şeymiş gibi söylerler.

Ancak Kutsal Kitap Yakup 1:15'te açıkça yazılmıştır: "Arzu gebe kalınca günah doğurur, günah olgunlaşınca da ölümü getirir."

Ölümün nedeni bu kadar açıkça yazılmış olmasına rağmen, kısmen bilen bilimler ve dinler o sözü derinlemesine düşünmeden, karanlık dünyada ortaya çıkan olayları değişmez bir gerçek olarak gördükleri içindir.

Şimdi, yedinci mührü açan gerçek kurtarıcı ortaya çıkarak, hırsın ruhu olan 'ben' öznel bilincinin yaptığı her şeyin 'günah işlemek' olduğu gerçeğini ilan etmektedir.

İnsanın 'ben' öznel bilinci harekete geçip düşünür veya eylemde bulunursa, ne kadar iyi, adil ve mükemmel olursa olsun, 'günah işlemiş' durumuna düşer ve sonunda ölür.

Örneğin, bir yetimhaneye 100 çuval pirinç bağışlamayı düşünsem, veya 하나님'a dua etsem, veya 하나님/Buddha'ya gayretle inansam bile, ölümün ruhu olan 'ben' bilinci hareket ettiği için ölüme layık bir günah işlemiş olurum ve sonunda ölümden kaçınamam demektir.

Sadece 하나님/Buddha içinde hareket edilirse ölüme layık bir günah işlenmez.

하나님/Buddha içinde hareket etmek için, 하나님/Buddha'nın kalbini taşımak gerekir ki, Kutsal Ruh/Buddha zihni 'ben' bilinci haline gelsin ve 하나님/Buddha içinde hareket edilebilsin.