단군
جد کره‌ای‌ها که حدود ۳۰۰۰ سال پیش گوجوسون را در منطقه شبه‌جزیره کره بنا نهاد.
نام اصلی او دان (Dan, 檀) بود، اما نوادگانش به نشانه احترام واژه گون (Gun, 君) به معنای پادشاه را به آن افزودند و این به یک اسم خاص تبدیل شد و به دانگون (DanGun, 檀君) معروف گشت.
دان (Dan)، پسر یعقوب، در دوران بردگی در سرزمین مصر درگذشت، اما نوادگانش همچنان از نام دان (Dan) استفاده می‌کردند، و از طریق مغولستان به شبه‌جزیره کره مهاجرت کرده و در آنجا ساکن شدند. بنابراین، جدّی که گوجوسون را بنا نهاد نیز دان (Dan) بود.
در طول مهاجرت قبیله دان، برخی از برادران مایل به ماندن بودند و برخی دیگر به سمت جنوب حرکت کردند، اما جریان اصلی به سمت شرق حرکت کرد و در شبه‌جزیره کره ساکن شد. قبیله دان به عنوان بخشی از ارتش شمالی اسرائیل، پس از جنگ‌های طولانی با فلسطینیان مهاجرت کرده بود، بنابراین مجهز به جدیدترین فنون رزمی و سیستم‌های تسلیحاتی ساخته شده از برنز بود و این به معنای قدرت نظامی قوی بود.
قبیله دان به عنوان کاهنان اعظم اسرائیل، دارای مقام و منزلت بودند، و از ظروف برنزی، قاشق‌های برنزی، و چوب‌غذاخوری‌های برنزی که در مراسم قربانی استفاده می‌شد، بهره می‌بردند، و در کار با آهن و فلزات مهارت فوق‌العاده‌ای داشتند. علاوه بر این، زمانی که در سواحل مدیترانه زندگی می‌کردند، در ساخت کشتی بسیار ماهر بودند و نفوذ خود را فراتر از مدیترانه تا سراسر اروپا گسترش دادند.
«اِبی» (پدر) و «اِمی» (مادر) القاب احترام‌آمیزی بودند که کاهنان اعظم اسرائیل برای خطاب به اجداد خود به کار می‌بردند، و هر کسی نمی‌توانست بی‌ادبانه از عناوینی مانند «اِبی» و «اِمی» استفاده کند. در مقابل، «اُمّا» (مامان) و «آپا» (بابا) القاب عمومی برای والدین هستند.
آنچه هنگام ترک «صورا»ی کنونی اسرائیل و مهاجرت به شرق با خود آوردند، بذر گل ختمی (موگونگ‌هوا) بود. در اسناد دوران سه پادشاهی باستان نیز ثبت شده است که گل ختمی (موگونگ‌هوا) را «گون‌هوا» (槿花) می‌نامیدند و از آن به عنوان نماد کشور استفاده می‌کردند، و تا به امروز، گل ختمی (موگونگ‌هوا) گل ملی جمهوری کره است، در حالی که منشأ گل ختمی (موگونگ‌هوا) (رز شارون = rose of sharon) در نزدیکی اسرائیل، یعنی لبنان است.
دلیل اینکه کره‌ای‌ها به ویژه به کتاب مقدس جذب می‌شوند این است که محتوای آن داستان اجداد ماست، و فرهنگ موجود در کتاب مقدس به طور مستقیم با آنها ارتباط برقرار می‌کند. به عنوان مثال، ده فرمان، پوشیدن لباس‌های سفید، پوشیدن گونی و عزاداری، سنگسار کردن در صورت ارتکاب زنا، ازدواج برادر کوچکتر با زن برادر بزرگتر در صورت فوت او، و داستان‌هایی از خدمتکاری برای ازدواج و غیره.
دراماتیک‌ترین رویداد این است که یعقوب پس از نامزدی با راحیل و هفت سال خدمتکاری با او ازدواج کرد، اما پس از مراسم عروسی و گذراندن یک شب، صبح روز بعد متوجه شد که او راحیل نیست بلکه لیه است؛ این صحنه وضعیتی است که اگر کسی کره‌ای نباشد، اصلاً نمی‌تواند آن را درک کند.
در کره، فرهنگی وجود داشت که در آن عروس و داماد هنگام ازدواج نمی‌توانستند چهره یکدیگر را ببینند. اگر داماد حتی با گوشه چشم هم سعی می‌کرد عروس را ببیند، افرادی که در اطراف مراقب بودند، به چشمان او خاکستر می‌پاشیدند و کف پایش را به شدت شلاق می‌زدند. بنابراین، در گذشته، ازدواج بدون دیدن چهره یکدیگر کاملاً طبیعی بود.
اینکه نوادگان دانگون در روابط بین زن و مرد تا این حد محافظه‌کار بودند، به این دلیل است که تبار آنها به خاندان کاهنان اعظم اسرائیل می‌رسد.
약 3천여 년 전 한반도 지역에서 고조선을 세운 한국의 조상.
원래 이름은 단(Dan, 檀)인데 후손들이 공경의 뜻으로 임금 군(Gun, 君)을 덧붙여 쓴 것이 고유명사화 되어 단군(DanGun, 檀君)이 됨.
야곱의 아들 단(Dan)은 에굽 나라에서 노예 생활 도중에 돌아가셨지만, 그 후손들은 여전히 단(Dan)이라는 이름을 사용하였기 때문에 몽고를 거쳐 한반도에 정착하여 고조선을 세운 조상도 단(Dan)이였던 것.
단지파의 이동 과정에서 잔류를 원하는 형제와 남쪽으로 이동한 형제들이 있었고, 주류는 동쪽으로 이동해 한반도에 정착하게 되었던 것. 단지파는 이스라엘 북군으로써 블레셋과의 오랜 전쟁을 하다가 이주했기 때문에 최신의 전투기술과 청동으로 만든 무기 체계를 갖추고 있었고 이는 강력한 무력을 의미했음.
단지파는 신분이 이스라엘 대제사장으로서 품위가 있고, 제사에 쓰이는 청동으로 만든 놋그릇, 놋숫가락, 놋젓가락 등을 사용했으며, 철과 금속을 다루는 기술이 탁월했음. 뿐만 아니라, 지중해 연안에서 거주할 때에는 배 만드는 기술이 출중하여 지중해를 넘어 유럽 일대에 까지 영향력을 행사했음.
'애비'와 '애미'는 이스라엘 대제사장이 조상을 높여 부르는 존칭이었음, 아무나 '애비', '애미' 같은 호칭을 무례하게 입에 담을 수 없었던 것임. 반면에 "엄마"와 "아빠"는 부모에 대한 일반적인 호칭임.
지금의 이스라엘 '소라'를 떠나 동쪽으로 이주할 때 가져 온 것이 무궁화 씨앗임. 고대 삼국시대 기록에도 무궁화를 근화(槿花)라 하여 나라를 상징하는 명칭으로 사용한 기록이 있고, 현재까지 무궁화는 대한민국의 나라 꽃인데, 무궁화(샤론의 장미 = rose of sharon)의 원산지는 이스라엘 근방, 레바논임.
한국 사람이 성경책에 특히 이끌리는 것은 그 내용이 우리 조상들의 이야기이기 때문에 성경 속 문화가 그대로 와 닿는 것임. 예를 들면, 십계명, 흰 옷을 즐겨 입고, 베옷을 입고 곡을 하고, 음란죄를 지으면 돌로 치고, 형이 죽으면 동생이 형수를 데리고 살고, 결혼하기 위해 머슴살이를 하는 이야기 등등.
가장 극적인 사건은 야곱이 라헬과 정혼한 후 7년 머슴살이 끝에 결혼했는데, 결혼식을 마치고 하룻밤 자고 아침에 보니 라헬이 아니라 레아였더라는 대목은 한국 사람이 아니면 전혀 이해 할 수 없는 상황임.
한국에는 결혼할 때 서로 얼굴을 볼 수 없었던 문화가 있었다. 신랑이 신부를 곁눈질로 라도 살짝 볼 량이면, 주변에서 지키고 있던 사람들이 잿꾸러미로 눈을 때리고, 발바닥을 달아 놓고 사정없이 때렸던 것이다. 그래서 옛날에는 서로 얼굴도 못보고 결혼하는 게 극히 정상이었던 것이다.
이처럼 단군의 자손들이 남녀간 관계에 지극히 보수적이었던 것은 혈통이 이스라엘의 대제사장 집안이기 때문이다.