தாயின் இதயம்

பிறக்கும்போது பட்ட வேதனைகள் அனைத்தையும் மறந்து,

வளர்க்கும்போது இரவும் பகலும் பாடுபடும் இதயம்.

ஈரமான இடத்தை உலர்ந்த இடமாக மாற்றிப் படுக்கவைத்து,

கைகளும் கால்களும் தேயும் வரை கஷ்டப்படுகிறாள்.

வானத்தின் கீழ் எதைத்தான் பரந்தது என்று சொல்வோம்?

தாயின் தியாகத்திற்கு அளவே இல்லை.

சிறு வயதில் அணைத்து, சுமந்து, சீராட்டி வளர்த்து,

வளர்ந்ததும் வாசலில் சாய்ந்து காத்திருக்கும் இதயம்.

பிள்ளை நோய்வாய்ப்பட்டால், தவறான வழியில் சென்றால் என்ற சிந்தனையில்,

அழகாயிருந்த நெற்றியில் சுருக்கங்கள் நிறைந்துவிட்டன.

பூமியின் மேல் எதைத்தான் உயர்ந்தது என்று சொல்வோம்?

தாயின் அன்புக்கு முடிவே இல்லை.

மனிதர்களின் மனதிற்குள் பலவித ஆசைகள்,

தாயின் மனதிற்குள் ஒரே ஒரு ஆசை.

தயக்கமின்றி வாழ்நாள் முழுவதையும் பிள்ளைகளுக்காக,

சதையும் எலும்பையும் செதுக்கி அர்ப்பணிக்கும் இதயம்.

மனிதர்களின் எதைத்தான் புனிதமானது என்று சொல்வோம்?

தாயின் அன்புக்கு முடிவே இல்லை.